ComBioLaw.De

ตั้งแต่วันศุกร์ที่ผ่านมา (12 มีนาคม 53) จนถึงวันนี้ (14 มีนาคม 53) คงไม่มีเหตุการณ์ใดในประเทศไทยจะดูน่าสนใจไปกว่าการชุมนุมของ "คนเสื้อแดง" เพื่อเรียกร้องให้รัฐบาลชุด อภิสิทธิ์ ยุบสภาและจัดการเลือกตั้งใหม่ แม้ว่าจนถึงตอนนี้ผมยังหาแถลงการณ์เพื่ออ่านเหตุผลในการเรียกร้องไม่เจอ แต่สรุปโดยรวมแล้ว ผมเข้าใจว่าคนที่มาชุมนุมรู้สึกว่าตนเองไม่ได้รับความเป็นธรรมรัฐบาลที่ตนเป็นผู้เลือกเข้ามา ถูกล้มแล้วล้มอีก อีกทั้งโดยวาทะกรรมของกลุ่มการเมืองฝ่ายตรงข้ามเอง ที่ชอบหาว่าพวกเขาโง่ ขายเสียง เลือกคนทุจริตเข้าสภา การดูถูกกันถึงที่สุดขนาดนี้ ผมคิดว่าคงเพียงพอแล้ว ในการรวมตัวกันเพื่อชุมนุมกันของคนเสื้อแดง

หากการชุมนุมเป็นไปด้วยความสงบเรียบร้อย ไม่มีความรุนแรง ผมเห็นด้วยกับการชุมนุมครั้งนี้ แต่ไม่ได้หมายความว่า ผมเป็นเสื้อแดง, ผมจะเห็นด้วยกับเสื้อแดงทุกอย่าง, ผมสนับสนุนทักษิณ, ผมขายชาติ และต้องการล้มล้างสถาบันฯ

ผมเพียงเห็นด้วยกับการชุมนุมเพื่อแสดงความคิดเห็นตามหลักประชาธิปไตยเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น

แต่การชุมนุมครั้งนี้นอกจากมีความพิเศษตรงที่ปริมาณผู้ร่วมชุมนุม และวิธีการชุมนุมแล้ว ปฏิกริยาของคนชั้นกลางที่มีต่อการชุมนุม ก็เป็นภาพสะท้อนบางอย่างที่น่าสนใจ นับตั้งแต่ การออกแคมเปญ "คนไทยรักกัน ไม่ใช้ความรุนแรง" "ไทยสันดิ" แม้ว่าผมจะชอบสันติวิธี แต่ผมไม่สามารถเห็นด้วยกับแคมเปญนี้ได้ เพราะรู้สึกว่า ในความรักสันตินั้น มันมีนัยยะของการแบ่งแยกอยู่ ซึ่งในที่สุดแล้ว มันเป็นสันติแบบเปลือกนอก ที่ห้ามไม่ให้อีกฝ่ายใช้ความรุนแรงทางกายภาพเสียมากกว่า แต่ผมไม่เห็นว่าสันติที่แท้จริงจะเกิดขึ้นได้ ในเมื่อก่ชารปรับความเข้าใจยังไม่เกิดขึ้น ซึ่งเรื่องนี้ คุณ ศิโรตม์ อธิบายไว้ในบทสัมภาษณ์เรื่อง สันติวิธีของคนกรุงเทพฯเป็นเรื่องเหลวไหลและใจแคบ ได้ดีทีเดียว ...

เหตุบ้าน และ การเมือง

bow_der_kleine

ใน Facebook เอง ผมได้อ่านความคิดเห็นเพื่อน ๆ ที่อยู่กรุงเทพ ฯ หลาย ๆ คนต่อการชุมนุมครั้งนี้ เสียงตอบรับต่อการชุมนุมจะเป็นไปในลักษณะ "การชุมนุมของคนเสื้อแดงทำให้คน กทม. เดือดร้อน" โดยอ้างเหตุผลเรื่องไม่สามารถเดินทางไปไหนมาไหน หรือเพื่อไปทำงานได้ในห้วงเวลาที่คนเสื้อแดงเดินทางมาชุมนุม ซึ่งชุดความคิดนี้ จะมาพร้อม ๆ กับ "ไม่รู้จะมาชุมนุมทำไม นายพวกแกหนีไปต่างประเทศหมดแล้ว" และมักจะโยงการชุมนุมครั้งนี้กับความรุนแรงที่เกิดขึ้นในช่วงเดือนเมษายนปีทีแล้ว มีการพูดถึงเรื่องความการเผารถแก้ซและรถเมล์ แต่แปลกตรงที่ไม่มีการพูดถึงการปราบการชุมนุมโดยอาวุธสงคราม ที่ไม่สามารถอ้างได้ว่าใช้กระสุนปลอม (อ่าน การใช้ พ.ร.บ.ความมั่นคง-พ.ร.ก.ฉุกเฉิน เท่ากับรัฐเห็นผู้ชุมนุมเป็นศัตรู เพิ่มเติม) ทั้งที่พูดถึงความรุนแรงเหมือนกัน และไม่มีการโยงเรื่องนี้กับการปิดล้อมสนามบิน หรือการปิดทำเนียบรัฐบาลของพันธมิตร ทั้งที่พูดถึงความเดือดร้อนที่เกิดขึ้นจาการชุมนุมเหมือนกัน

เป็นเรื่องที่ถูกต้อง ที่คนชั้นกลางในกรุงเทพฯ มีสิทธิที่จะแสดงความคิดเห็น และไม่พอใจต่อความเดือดร้อนที่เกิดขึ้น แต่เพราะการแสดงความคิดเห็นที่ไม่เป็นธรรม และไม่เป็นกลางแบบนี้หรือเปล่า ที่ทำให้คนเสื้อแดงเขารวมตัวกัน ทำให้เขารู้สึกว่าเขาเป็นพลเมืองชั้นสอง ที่มีศักดิ์ศรีน้อยกว่าคนคนชั้นกลางในกรุงเทพฯ สิ่งที่ผมต้องการจะบอกคือ คนชั้นกลางในกรุงเทพฯ เองก็เป็นสาเหตุหนึ่งของปัญหาความวุ่นวายกีฬาสีที่เกิดขึ้น

การชี้นิ้วไปที่คนอื่น แล้วบอกว่าเขาเป็นคนสร้างปัญหามันไม่ยากครับ และมันไม่เคยช่วยแก้ปัญหา มันจะดีกว่าหรือไม่ หากเรามาทบทวนตัวเอง แล้วค่อย ๆ เริ่มแก้ปัญหาที่ตัวเราเอง